Kategori arşivi: Denemeler

İlk iş hayatı deneyimim

Uzun yıllar boyunca sürecek çalışma hayatımın ilk günüydü. 2 Ağustos 2016. Zorunlu olmamasına rağmen, çalışmam gereken sınavlar, yazmam gereken essayler olmasına rağmen Markafoni’de staja başladım. Sanki 5 eylülde okul açılıp uykumu yok etmiyecekmiş gibi, tatilimin son ayında 6’da uyanmaya tamam oldum. Niye? Bilmiyorum. İşin açıkçası geldiğimde bu kadar ciddiye alıcaklarını düşünmemiştim. Masam, masam da telefon (üzerinde ismim yazıyor), giriş çıkış kartım, e-mail’im filan var. İş böyle olunca bi mecbur hissettim sabah 6 da uyanıp gelmeye. Napalım. Çok yorucu geldi, hatta ilk gün bayağı bir sorguladım. Çalışma saatleri 8-5. 8’de başladığını duyunca oh iyi 3,4 gibi biter heralde demiştim. Ha ha. İşin üzücü kısmı servisle geldiğimden 7.30 da burda oluyorum. Bugün gelince masamda bir saat filan uyudum. Bugün pek iş yok. Başvuru için gerekli essaylerimi yazıyım dedim bari. Yanında çalıştığım kişi toplantıya gitti çünkü. Dün oldukça iş yaptım ama, hatta o kadar yoruluyorum ki, eve gelince hop diye uyuya kalıyorum. Burdan ata binmeye gidip yemek yiyip öyle eve geçiyorum. Trafiğin bitmesi gerek tabii ki de. 5’te veya 6’da Maslak’tan eve gidicek kadar salak değilim artık. 8.30-9 gibi çıkıp eve yarım saatte varıyorum. Yayyy! Uyku işini halletmem gerek ama, eve gelince bir iki saat ders çalışsam iyi olucak. Neyse ki burda durmadan iş değil, boş vakitleri kapıp dersle veya essayle uğraşabilirim. Aklınızdaki soruyu cevaplıyım, hayır tatil yapmıyorum………. 😦 Üç, beş gün sonra Kaş’ı anlatacağım size. (Merak etmeyin, tatil değil) Şimdi de staj. Hafta sonu bir yere giderim diye düşünüyordum ama iki hafta sonu da yarış varmış. *konfetiler* hadi bakalım. Survive etmeye çalıştığım bir günden yazıyorum size. Yada haftadan. Belki de aydan. Yoksa survive etmeye çalıştığım bir hayattan mı????

Sağlıcakla kalın xxx

Therapy? More Like TheRAPEy

I bet everyone has heard of weird and controversial therapy methods, but I have a strong feeling that most of you haven’t heard of this one, the one that killed. A therapy called ‘rebirthing’ was invented by Leonard Orr in the 1970s after he supposedly re-lived his birth during a bath. Obb claims that correct breathing techniques can be used as a method of catharsis to cleanse traumatic childhood memories that have been repressed. Speaking of, isn’t it obvious that Obb was deeply influenced by the father of psychoanalysis, Sigmund Freud? Considering that he has also mentioned and studied on repressed childhood memories. The difference here between Freud and Obb, though, is that Freud tried to help recall these traumatic memories because he believed that this was the only way to cure the ‘hysterics’, however, Obb believed not in recollection but rather direct catharsis. He stood behind the idea that rebirthing aided people to regain their ultimate longing: to feel as though you are the center of all, just as the common belief of humanism during the renaissance. It also helped the person feel strong, confident and powerful -all of the feeling of which he or she was deprived due to a childhood trauma.

However, although this method might have seemed to work for some -as do all controversial therapy methods, rebirthing caused the death of a little girl called Candace Newmaker. Some have heard of the case of Candace Newmaker as ‘the girl who was sat on and killed’, but let’s go more in depth. Candace was a 10 year old adoptee who suffered from attachment disorder. Her newly adoptive mother, strong believer in pseudoscientific therapy methods, decided to try one that supposedly cured the child who had difficulty attaching to her adoptive mother by making her feel like he or she was ‘reborn’. To do the therapy her adoptive mother, Jeane Elizabeth Newmaker, called Connell Watkins, a pioneer of the treatment for children with ‘attachment disorder’, and her partner Julie Ponder, a marriage and family therapist. The therapy started on April 18th 2000. Candace layed down on a blue flannel sheet and got into the fetal position. Then Candace was bound in the sheet, the ends twisted above her head and held by Ponder. She was covered by pillows and four adults began pressing on her. Candace was requested to imagine herself as a baby in her mothers womb. Candace’s mother continually expressed how excited she was to be giving birth to a baby girl and how she was going to love her and hold her forever. Candace was asked if she believed what her mother was saying and when she responded positively, her ‘rebirthing’ commenced. Ponder stated that her head had to come out of the sheets first, and then her whole body. However, Candace repetitively screamed that she couldn’t do it and whoever was sitting on her was suffocating her. “I can’t do it. I can’t do it! I can’t breathe. I can’t breathe!” were the sentences that she repeated until after 40 minutes, when she failed to respond. Ponder and Watkins continually chanted that she was a quitter but after a 20 minute period of utter silence they decided to unwrap Candace to discover that she was covered in her own vomit and dead.

The case of Candace Newmaker has made this therapy method extremely controversial amongst society, and it is clear that nearly no one ever uses this method anymore. It is unfortunate that the bizarreness of this method had to be comprehended after the decease of a little girl.

-Ceylin Donat (Konuk Yazar)

The NotSoLittle Mermaid

With eyes cast toward the mystic depths of the ocean, mankind imbued the creatures that have emerged from this unknown palace with a majesty befitting their wonder. One such story that has repeatedly rolled off the tongue of sailors and storytellers alike has been that of the mermaid, beauty of the sea and temptress of the waters. In the same way that the Greeks weaved intricate stories of Gods making mischief in the mortal world, so too have sailors gossiped of these false beauties, mysterious and enchanting from afar but only masks of the true danger lurking below. The great unknown of the waters below fed fuel to these tall tales, and it only takes a clear view past the murky waters to debase these fishy tales.

Before debunking the existence of these magnificent creatures though, I would first like to explain what a mermaid is.  A mermaid is an amphibious creature that is, in the simplest terms, half human and half fish.  They have been around for nearly five thousand years and have been a part of various cultures and myths. One of the first mentions of the term merman was in Mesopotamia: Oannes, the mythical being who had the form of a fish but the feet of a man, was an aquatic creature who thought mankind wisdom. Other than those of the Babylonian culture, there have been mentions of mermaids in Russian , African, Arabian, Indian, Ancient Greek, British and Persian cultures. Usually depicted in the movies and fairy tales as beautiful and flawless; the mermaid, contrary to what is illustrated, has always been viewed by sailors (especially British sailors) as vicious and deadly because they consider mermaids to be bad omen that indicate a forthcoming thunderstorm. Another very common story told amongst Arabian sailors is that the mermaids have hypnotic effects.  It is believed by them that mermaids use their irresistibly beautiful voices to lure the sailors into their traps and feed on the sailors flesh.

But even though the idea of an underwater beauty luring unsuspecting sailors to a watery grave may seem strangely alluring, one should look deeply to find the true cause for these outlandish stories, and even deeper to figure out if the modern-day claims are scientific or not.  Before diving in to the disproving procedure, one must first analyze the data; the most crucial step to detecting whether the claims made about something are correct or, as Carl Sagan would call it, baloney. So what kind of data do we have to be able to prove the existence (or non-existence) of mermaids?

“One general law, leading to the advancement of all organic beings, namely, multiply, vary, let the strongest live and the weakest die.” (Charles Darwin 1859)  Let’s take a trip back to 1859, when Charles Darwin published On the Origin of Species.  Even to our day, his ideas remain controversial; but still, very well supported.  His natural selection theory is one of the best corroborated theories in the history of science.  One should consider this theory before claiming the existence of a creature.  So that is what we will do, we will see if mermaids fit in with the theory of natural selection or not.  Natural selection is a process by which organism can change as a result of normal behavioral or heritable traits to allow the organism to adapt to its environment in order to survive. People tend to lean towards the idea that people come from sea, mermaids live in the sea, ergo it is possible that there are mermaids; however just by thinking about this basic definition of natural selection, it is easy to comprehend why it is irrational that mermaids ever existed or still exist.  First of all, there would have had to be a reason for humanoids to develop the ‘half fish’ form in order to survive. And even if they once have developed this kind of a form, it wouldn’t have lasted because it isn’t practical enough for survival.  The tails would have had to be extremely strong for the facile movement of the mermaids and they would have had to had gills.  Since the ‘mermaid’ we know of doesn’t possess any of these characteristics, it is likely to assume that they haven’t made it through natural selection or have never even existed because based on the natural selection theory, the dominant species survive, since the humans survived, obviously, it is illogical to think that mermaids exist.

Probably one of the first ‘scientific’ reports on mermaids was that of the Animal Planet in 2012.  That documentary was filmed by ‘scientists’ using a phone camera.  Despite the cheap footage, people actually believed that what they were watching was actual proof that mermaids exist.  This is how vulnerable we are to believing every non-scientific claim we hear.  These kind of people are the ones whom Shermer would make fun of.  Firstly because they directly believed the first thing they saw on television without even having the slightest skepticism about whether the claims being made were scientific or non-scientific. They didn’t question the reliability of the source but that doesn’t mean that we shouldn’t.  Let’s briefly go over the claims being made and start debunking the existence of mermaids.

The first thing that every skeptic should do is to check the reliability of the source of the claims being made.  Take the example of the Animal Planet; the TV channel might be considered to be partially reliable but the paid actors they used to act like scientists are absolutely non-reliable.  Hence the most recent ‘scientific discovery’ of mermaids turned out to be a hoax.  Another way to prove that these claims are non-scientific is by asking whether the claimants personal beliefs and biases drive the conclusion, or vice versa. The fact that most of the children born in the 1980s grew up with the Little Mermaid is an explanation to why people are so inclined to believe that mermaids exist.  So probably most of the modern claims made on mermaids are biased.  Also, as I have stated and explained previously, the idea that mermaids exist doesn’t fit in with what we know about the world or science.  The existence of these half-human, half-fish like creatures is irrational and inconvenient.  Only with the simplest three questions we are able to seriously debunk the claims being made on the existence of mermaids.

So, it is obvious that we do not know anything about mermaids -yet.  But as we know, unexplained does not mean inexplicable. Also, considering that we have only explored 5% of the ocean shows us that we have many mysteries yet to solve.  As far as I’m concerned, all the claims being made by pseudoscientists on mermaids are a hoax, but this does not mean that there aren’t creatures that we are yet to encounter in the depths of the unknown.


-Ceylin Donat (Konuk Yazar)

Atlar Nasıl Düşünür?

At yaşayan bir canlıdır, makine gibi davranılamaz. Atı çalıştırmaya başlamadan önce atınızın aklından ne geçtiğini bilmek önemlidir. At sanıldığından daha yumuşak huylu, insana alışkın ve çok daha duyguludur. Çok çabuk alışkanlık edinir ve bu alışkanlıklarını inatçılıkla korur. Hız ve ataklığına güvenerek kendilerini korumayı düşünürler. Kendisine yeni olan her şeyde tehlike sezer. Tehlikeli bir durum sezdiğinde kurtuluşu kaçma ve çifte atmakta ararlar.


Atın ne düşündüğünü ve hissettiğini kulaklarının duruşundan, ayaklarını nasıl kullandığından, kuyruğunu nasıl tuttuğundan, burun deliklerinin açıklığından, ağız ve dişleriyle ne yaptığından, kişnemesinin yükseklik, uzunluk ve yoğunluğundan, gözlerinin ifadesinden anlayabiliriz. Hepsinin ayrı ayrı sayfalarca açıklaması vardır.


Atın hafızası çok gelişmiştir: binicinin her yaptığını hatırlar ve böylece atınızın en iyi arkadaşı da en kötü düşmanı da olabilirsiniz. Genç atların daha yaşlıları taklit etme istekleri vardır. Atlar birbirlerinden çok etkilenirler. Eğer bir at korkmuşsa korkusu sizin atınızı da etkiler, korkutan şeyi görmese bile. Eğer binici soğukkanlılığını korursa at tekrar güvende hisseder. Her binici atının korkusunun nedenlerini, belirtilerini ve çarelerini bilmelidir.


Bir atın dikkati genellikle okul çağındaki bir çocuğun dikkati gibidir. Bir saat aralıksız çalıştırırken dikkatinin dağılması çok doğaldır. Çalışma aralarında adetada 2-4 dakika dinlenilip devam edilir. At kendisine kötü davranılmadığı ve korkmadığı sürece her zaman yumuşak huylu, güçlü ve iyilik yanlısı bir canlıdır. Atlar binicinin acemi mi usta mı olduğuna dikkat ederler. Herhangi bir karşı koymada binicisinin çaresiz kalıp kalmadığına dikkat eder.

Bu basit bilgiler ışığında artık bir atla iletişim kurmaya başlayabilirsiniz!



How Horses Think

Horses are more mild-mannered, accustomed to humans and are more sensitive than we think. They acquire habits very quickly and maintain them. They trust their own ‘guts’ to protect themselves. They sense danger in the face of novelties. In dangerous situations, they find solutions in an easy fashion and quickly escape.


You can understand what your horse thinks and feels from how his ears look, how it uses its feet, how he holds its tail, the width of his nostrils, what he does with his teeth and mouth, not to mention the length and the intensity of his neighing.


Horses have strong memories: they remember every move a rider makes, so you can be your horse’s best friend or worst enemy. Younger ones have the urge to imitate older ones. Horses are easily influenced by each other. If a horse is scared, yours will be influenced by it too, even if he can’t see what it is that scares him. If the rider maintains his or her calmness, a horse can feel safe again.


Every rider should know the reasons, the symptoms and the solutions of the horse’s fear. A horse’s attention is often like that of a child at school. The distraction of a horse that has been trained for an hour continuously is very natural. You should rest him for a couple of minutes every 15 to 20 minutes. As long as he is not treated badly or scared, horses are gentle, sweet-natured and strong at all times. They understand whether the rider is a novice or knows what he or she is doing. Horses also look at how the rider responds to their disobeying. Now, you can communicate with a horse!



Cam Kırıkları

Bir an için havanın soğuk olduğu bir günde, dışarıda, bir kafede olduğunuzu hayal edin. Sandalyenize oturmuş, sevdiğiniz biriyle birlikte, karşılıklı çay içiyorsunuz. Soğuk bir gün olmasına rağmen karşınızdaki kişinin size yaydığı enerji ve tabi elinizde tuttuğunuz sıcak çay içinizi ısıtmaya yetiyor. Keyfiniz yerinde, çayınızı içerken anlık bir sakarlıkla çay bardağınızı hızlıca masaya çarpıyorsunuz. Çarpmanın etkisiyle bardak, milyonlarca küçük parçaya ayrılıyor. Halen elinizde tutmaya devam ettiğiniz bardaktan geriye birkaç cam parçası kaldığını görüyorsunuz. Cam kırıkları elinize batıyor ve size büyük bir acı veriyor. Arkadaşınız olup bitenlerden şaşkın, sizi izliyor. Cam kırıkları orada kalırsa size acı vermeye devam edecek. Eğer onları çıkarmaya çalışırsanız da yaranızın daha beter kanamasından korkuyorsunuz. 

Aynı sahneyi bir kez daha hayal edelim. Yine aynı yerde, aynı sevdiğiniz kişiylesiniz. Arkadaşınızın tatlı muhabbeti içinizi ısıtıyor. Keyfiniz yerinde, çayınızı içerken bir anda telefonunuz çalıyor. O anda telefonda biriyle konuşmak istemiyorsanız bile telefonu açıyorsunuz. Telefonun diğer ucundaki kadın sakin bir ses tonuyla size bir durumu anlatmaya çalışıyor. Kadının söylemekte olduğu kelimeler arasından sadece bir tanesini duyuyorsunuz. Bu kelime beyninizde birkaç kere yankılanıyor. Büyük bir acı duyuyor sanki bir yerinize bir cam kırığı batmış gibi hissediyorsunuz. İçinizden bağırmak, bir şeyler söylemek geliyor. konuşamıyorsunuz.


‘Cam kırıkları gibidir bazen kelimeler, ağzına dolar insanın. Sussan acıtır, konuşsan kanatır.’ demiş ünlü yazar Oğuz Atay. Bazı durumlar vardır, insanı en can alıcı yerinden vurur. Bu durumu yaratmak için ise bazen sadece bir kelime yeterli olur. Tıpkı fiziksel bir acı duymak gibidir bu. Canınız aynı oranda yanmaktadır aynı acıyı yaşamaktasınızdır fakat yapabileceğiniz tek şey biraz sabırlı olmaktır.


-Irmak İshakoğlu (Konuk Yazar)

Emek, Açlık, Yoksulluk ve Ahmak Kapitalistler

Tunus’ta bir üniversiteli gencin kendini yakmasıyla başlayıp dalga dalga tüm Arap ülkelerine yayılan isyan hareketlerinin öğrettiği çok şey var.

Tunus’ta ve Mısır’da insanlar ellerinde “ekmek” ile yürüyüşe geçti.  El-Hurriye (özgürlük), er-Rağife (ekmek) ve eş-Şerife (onur) diye yeri göğü inlettiler. Pide ekmeklerin üzerine el-Cu’i (açlık) ve el-Fakr (yoksulluk) yazılarıyla çığlık çığlığa bağırdılar.

Gel gör ki en “tuzu kurular” bizimkiler çıktı. Çünkü takip edebildiğim kadarıyla destek eylemlerinde “İslamcılar” zinhar ağızlarına “ekmek, açlık, yoksulluk” kelimelerini almadılar, almıyorlar. Bu sözleri “boğaz davası” diye aşağıladılar, aşağılıyorlar.

Keza sol guruplar da zihnar “Allah, Allahuekber” diyemediler, diyemiyorlar.

Oysa en azından saygı gösterip onların dilini kullanmaları gerekmiyor mu?

“Allah, ekmek, özgürlük” diye bağırılırken İslamcıların “ekmek”, solcuların da “Allah” sözünden kaçtıklarını gözlerimle gördüm.

Çok tuhaf.

Tuhaftan da öte “Allah’ın sesi ile yoksulun sesini ayırma projesi” dediğimiz operasyonun trajik kurbanları olduğu bir kez daha ortaya çıktı.

Bir taraf “açlık, yoksulluk, ezilen” diyor Allah diyemiyor, diğer taraf “Allah, din, iman” diyor açlık, yoksulluk, emek diyemiyor.

Nereden baksan tutarsızlık, nereden baksan ahmakça…

Oysa Tunus’tan yayılan isyan dalgası bunu nasıl da aştı.

İnsanlar ellerinde ekmeklerle yürüdüler ve meydanlar “Özgürlük, Ekmek, Onur, Allahuekber” sesleriyle inledi, inliyor…

Bakın, Anadolu’nun bir köyüne veya kasabasına gidin. İnsanların yerde gördükleri iki şeyi alıp öperek yukarı koyduklarını göreceksiniz; Kur’an ve ekmek…

Kur’an ve ekmek…

Allah ve emek…

Özgürlük ve onur…

Yeryüzünde bundan daha yüce, bundan daha büyük bir dava var mıdır?

“Ekmek” emeğin sembolüdür.“Emek” Kur’an’da yegâne insani değerdir; “İnsan için emeğinden başkası yoktur.” (Necm; 39) der Kur’an.Emeğin hakkı Allah’ın hakkıdır.Yoksula vermek Allah’a vermektir.Emeği sömürmek Kur’an’a göre en büyük günah olup Allah’a şirk koşmak demektir.

***Mağaradan şehre inen adam “Beni örtün, beni örtün” dedi.

Eşi Hatice onu şöyle teselli etti:

“Sen öksüzü korursun, yoksulun yanında olursun ve asla yalan söylemezsin. Bu duyduğun ses İbrahim’e, Musa’ya, İsa’ya gelenin aynısı Namus-u Ekber’dir, korkma.”

Bu sözler daha sonra Mâun adıyla sure oldu, ayetleşti.

Öksüzü korumak…

Yoksulun yanında olmak…

Ve asla yalan söylememek…

Yol varsa budur bilmiyorum başka çıkar yol.

Ey “emek, açlık, yoksulluk” kelimelerini ağızlarına alamayan tuzu kurular!

“Öksüzü korumadan”, “yoksulun yanında olmadan” İslam mı olur sanıyorsunuz?

Nereye gidiyorsunuz?

Sizinki hangi din?

Hangi hayvana kıyacaksınız bu Bayram?

Bayram Furat (Misafir Yazar)